Po czterdziestce: coraz bardziej po swojemu
Zaktualizowano: 2 dni temu
Czterdziestka dla wielu osób brzmi jak jakaś symboliczna granica.
Zwłaszcza kobiety często spotykają się z presją związaną ze starzeniem się, zmieniającym się ciałem czy wyglądem. Do tego dochodzi jeszcze dobrze znane określenie: „kryzys wieku średniego”.
Jakby po przekroczeniu pewnego wieku coś miało zacząć się kończyć.
A ja widzę ten etap trochę inaczej.
Im jestem starsza, tym bardziej czuję, że chcę żyć po swojemu.
Coraz lepiej wiem, kim jestem, czego chcę i - chyba jeszcze ważniejsze - czego już nie chcę.
Może to nie kryzys. Może po prostu zaczynasz być bardziej sobą?
Często mówi się o „kryzysie wieku średniego”.
Ktoś nagle zmienia pracę.
Kończy relację.
Zaczyna stawiać granice.
Przestaje robić coś tylko dlatego, że „tak wypada”.
I wtedy pojawia się:
„Co mu się stało?”
„Ona się bardzo zmieniła.”
„To chyba kryzys wieku średniego.”
A może czasem nie chodzi o kryzys.
Może po prostu przychodzi moment, w którym coraz trudniej jest żyć według oczekiwań innych.
Od dziecka uczymy się dopasowywać.
Rodzina, szkoła i otoczenie pokazują nam, co powinniśmy robić, jak się zachowywać, co wypada, a czego nie.
Mamy być grzeczni, odpowiedzialni, nie sprawiać problemów, zdobyć dobrą pracę, podejmować rozsądne decyzje.
I wiele z tych rzeczy jest oczywiście potrzebnych.
Ale gdzieś po drodze można zgubić pytanie:
A czego ja właściwie chcę?
Im jestem starsza, tym bardziej chcę żyć po swojemu
Z wiekiem coraz mniej interesuje mnie pytanie:
„Co ludzie powiedzą?”
A coraz częściej pytam:
„Czy to jest naprawdę moje?”
Czy ta praca nadal mi odpowiada?
Czy ta relacja mi służy?
Czy sposób, w jaki żyję, pasuje jeszcze do osoby, którą jestem dzisiaj?
Czy podejmuję decyzję dlatego, że jej chcę - czy dlatego, że boję się reakcji innych?
I nie oznacza to, że po czterdziestce nagle wszystko staje się proste.
Wręcz przeciwnie.
Czasem właśnie wtedy zaczynamy zadawać sobie trudniejsze pytania.
Ale mam wrażenie, że coraz łatwiej jest usłyszeć własną odpowiedź.
Bycie sobą nie oznacza ignorowania innych
Życie bardziej po swojemu nie oznacza, że mamy przestać liczyć się z innymi, robić zawsze tylko to, na co mamy ochotę, albo stać się niewrażliwi na potrzeby ludzi wokół nas.
Chodzi raczej o coś innego.
O to, żeby nasze potrzeby, granice i wartości również miały znaczenie.
Żeby nie mówić „tak” za każdym razem, kiedy w środku czujemy „nie”.
Żeby nie wybierać ciągle świętego spokoju kosztem siebie.
I żeby od czasu do czasu zadać sobie pytanie:
„A czego ja potrzebuję?”
Bycie bardziej sobą nie zawsze jest wygodne dla innych
Kiedy przestajesz ciągle przytakiwać, dopasowywać się i robić wszystko dla świętego spokoju, nie każdemu musi się to spodobać.
Czasem usłyszysz, że się zmieniłaś.
I być może to prawda.
Ale zmiana nie zawsze oznacza, że dzieje się z nami coś złego.
Czasem oznacza, że coraz bardziej wracamy do siebie.
Że zaczynamy zauważać swoje granice.
Podejmować własne decyzje.
Wybierać kierunek, który naprawdę do nas pasuje.
I dla mnie właśnie to jest jedna z najpiękniejszych rzeczy w życiu po czterdziestce.
Nie chcę zaczynać „nowego życia”.
Chcę po prostu coraz bardziej żyć swoim.
Może więc zamiast pytać siebie, czy wraz z wiekiem coś tracimy, warto czasem zapytać:
Co już mi nie służy?
Czego chcę więcej w swoim życiu?
W jakim kierunku chcę teraz pójść?
Nie musimy od razu znać całej odpowiedzi.
Czasem wystarczy zauważyć, że dotychczasowy sposób życia już do nas nie pasuje.
A to może być początek naprawdę ważnej zmiany.
Patrycja Perspektyw(N)a


Komentarze